Родителите на лица со попреченост 24/7 се во мисија да надминуваат архитетонски, психолошки, бирократски бариери. И дома, и на улица и во институциите.

Како ги надминуваат и какви решенија наоѓаат сами за да решат проблем за чие решение инаку би требало да се грижат институциите или системот?
Одговорите ќе ги побараме на 13 јуни од 17 часот, во пријатна атмосфера во Паркот Македонија.

Дел од потребите на лицата со попреченост се универзални, но некои се специфични бидејќи секој има своја, уникатна приказна и состојба.

Како да се разбере секој, додека се помага на сите?

Колку е важно пристапот да е индивидуален за да е ефикасен? Колку можат да направат служба по служба, институција по институција, наставник по наставник, лекар по лекар, а колку сите заедно?
На 14 јуни од 17 часот, во Паркот Македонија, ќе ги отвориме овие значајни теми и ќе развиеме конструктивна дискусија.

Во паркот Македонија, на 15 јуни од 17 часот, заедно ќе придонесеме кон креирање на потенцијални решенија во насока на одоговри на прашањата:
Дали пристапност „колку-толку“ е пристапност во целина?
Што му значи на едно лице во количка рампата пред влезот на зградата, ако во неа нема лифт?
Што му значи на едно слепо лице звучната сигнализација од семафорот, ако низ градот нема тактилни патеки по кои би можел сигурно да се движи.
Колку архитектите и службите за урбанизам и просторно планирање ги имаат на ум потребите на лицата со попреченост, додека урбанистички се менува лицето на градот?